شعر نو شعری است دارای قافیه ، وزن ، آرایه های ادبی و ...... است . درست است که نوع وزن و مکان آوردن قافیه با اشعار سنتی تفاوت دارد اما این دلیل نمی شود که شعر نو را به عنوان شعر حساب نکنیم . متاسفانه بعضی ها فکر میکنند شعر نو جملاتی است تکه پاره که به دنبال هم می آید و یا همان نثر است که زیر هم می نویسند و شعر نو نامیده می شود . ولی اینگونه نیست . بله اگر به سبک بعضی از شعرای جدید شعر نو توجه کنیم در می یابیم که چیزی جز این نیست .

 يک روز يک پسر کوچولو که مي خواست انشاء بنويسه از پدرش مي پرسه: پدرجان! لطفا براي من بگين سياست يعني چي؟ پدرش فکري مي کنه و مي گه: بهترين راه اينه که من براي تو يک مثال در مورد خانواده خودمون بزنم که تو متوجه سياست بشي.

نمی خوام وقت شما رو تلف کنم و حتی نمی خوام اون چیزی رو که می خوام به شما تحمیل کنم.

از ابتدای حرفم شروع میکنم! دوستان من می گویم آن که شما را دوست دارد را دوست بدارید!
آن را که واقعا تو را دوست دارد- آن را که اگر دوست بداری تو را از هر چیز باارزش تر و برایت از هر مادری مهربان تر خواهد بود.
من فکر می کنم هیچ چیز مهم تر از این نیست که خدای خود را دوست بداریم  چون تو با او دوست شوی او از پیش دوست تو بوده پس چرا او ما را دوست دارد و ما نمی دانیم. این ظلمی است که ما در حق خود می کنیم.
می خواهم سخنم را آغاز کنم به یاد همان دوستی که گفتم مروارید و مادر است- آری خدایا مرا ببخش که مجبورم چنین مثالی را برای دوستانم بزنم! خدایا مرا ببخش!

من هم یک بنده هستم از بندگان خدا...